خسرو شکیبایی
خیلی دوستش داشتم . به حدی که فیلم و موضوع فیلم برایم مهم نبود . همین که خسرو شکیبایی بازیگر فیلم بود برایم کافی بود تا با به پای فیلم بنشینم . صورتش ، نوع نگاهش ، حرکاتش ، صدایش و نوع دیالوگش به فیلم و فیلم نامه هویت میداد . در هر نقشی که بازی میکرد ، چه مثبت و چه منفی چیزی که از او می آموختم شکیبایی بود ، آنهم به معنای واقعی شکیبایی ، نه عجز و نه ناچاری ، فقط شکیبایی آنهم به خاطر فهم عمیقش از هستی . می گویند شکیبائیش به آخر رسید و رفت ! اما من می گویم او با شکیبایی تمام رفت . امیدوارم همه دوستدارانش در غم از دست دادنش شکیبا باشند .
وحید صادقی
+ نوشته شده در شنبه بیست و نهم تیر ۱۳۸۷ ساعت 19:39 توسط فیزیوتراپیست وحید صادقی
|
